Secesja zapisana w murach Krakowa

Nie wszystkie historie Krakowa zapisano w kościołach i muzeach

Kraków ma w sobie coś, co sprawia, że za każdym razem opowiada inną historię. Raz intryguje średniowiecznym mrokiem, innym razem błyszczy barokowym przepychem. Zejdź z głównej trasy, idź trochę bardziej „na czuja”, a miasto odwdzięczy Ci się jedną ze swoich najpiękniejszych historii.


Miasto, w którym sztuka opowiada własną historię

Secesyjny Kraków wyrósł z potrzeby odnowy. W XIX wieku miasto wracało do siebie po pożarach, rozbiórkach i wielu burzliwych zmianach — i właśnie w tych przestrzeniach zaczęła kiełkować nowa estetyka.

Najbardziej symboliczny przykład? Kościół franciszkanów przy ulicy Franciszkańskiej. Z zewnątrz gotyk jak z podręcznika — ale w środku? Świat Wyspiańskiego.

Stanisław Wyspiański
Public Domain

Secesyjne polichromie, kwiaty polne namalowane jakby jednym pociągnięciem pewnej ręki, gwiaździste sklepienia inspirowane kryształkami śniegu. A do tego witraże, w których żywioły spotykają się z postaciami świętych, a moc koloru aż rozsadza mury.

To nie jest dekoracja — to manifest.

Stanisław Wyspiański udowodnił, że Kraków może wyglądać inaczej niż na pocztówkach. I że sztuka naprawdę potrafi zmienić przestrzeń.


Ulica Retoryka — secesyjna galeria pod gołym niebem

Ulica Retoryka to mała galeria pod gołym niebem. Nie ma tam sztuki dla tłumów, ale jest taka, którą ogląda się powoli. Bez pośpiechu, najlepiej z kubkiem kawy w ręku.

Najpierw staje przed Tobą kamienica „Pod Osłem”. Talowski — nazywany „polskim Gaudím” — zaprojektował ją dla siebie i widać to już na pierwszy rzut oka. Pociemniała cegła, delikatna asymetria, uskoki, detale z kamienia i słynna głowa osła patrząca z góry na przechodniów. Całość wieńczy łacińska sentencja: Faber est suae quisque fortunae — „każdy jest kowalem własnego losu”.

Andrzej Otrębski
CC BY-SA 3.0

Kilka kroków dalej czeka „Festina lente” — inna kamienica Talowskiego i kolejny dialog między architekturą a filozofią: „śpiesz się powoli”. To detale robią tu robotę: loggie, nieregularne rytmy, krzywizny, które niby nie pasują, a jednak tworzą jedną harmonijną całość.

Андрей Романенко
CC BY-SA 4.0

A na rogu — kamienica „Pod Śpiewającą Żabą”, która wygląda jak element teatralnej scenografii. Na elewacji od strony ulicy Retoryka zwraca uwagę radosna żaba trzymająca mandolinę, a poniżej widnieje zapis nutowy pieśni „Dziewczę z buzią jak malina”.


Secesja, która lubi chodzić własnymi drogami

Kraków, w przeciwieństwie do Wiednia czy Berlina, nie zamierzał kopiować europejskich trendów. Tu secesja nie trzyma się jednego tonu. Potrafi rozkwitnąć tuż przy gotyckiej świątyni, ozdobić zwykły dom spiralną loggią albo nagle przejść z chłodnej geometrii w miękkie, roślinne linie. To styl, który nie pyta o zgodę, tylko pojawia się tam, gdzie chce i jak chce.

Kgbo
CC BY-SA 4.0

Najlepiej widać to na Placu Szczepańskim. Pałac Sztuki — pierwszy programowy przykład secesji w Krakowie — wygląda jak spokojniejszy kuzyn wiedeńskiej secesji Olbricha, ale z mocnym lokalnym akcentem: fryzem Malczewskiego opowiadającym o losach artysty.

Kilka kroków dalej — Stary Teatr po secesyjnej przebudowie. Później kamienica Wolnych, gdzie nawet witraże nad wejściem mają w sobie coś z teatralnej ekspresji.

To jest ten moment, w którym zaczynasz widzieć, że secesja nie była tylko stylem. Była językiem.

Daniel.zolopa
CC BY-SA 3.0 pl

Kraków, który lubi zachwycać

City break w Krakowie nie musi być wyścigiem od „top 10 miejsc” do kolejnej atrakcji.

Może być spacerem, który prowadzi Cię trochę intuicyjnie — raz pod rzeźbę żaby z mandoliną, innym razem pod fasadę z łacińską sentencją, a później pod witraże Wyspiańskiego, w których żywioły iskrzą, jakby ktoś właśnie rozpalił je światłem. Po drodze dostrzegasz, że nawet cegła potrafi opowiadać historię, jeśli poświęcisz jej chwilę uwagi.


Chcesz zobaczyć Kraków, który nie trafia na pocztówki?

Secesja jest jedną z najpiękniejszych, najbardziej nieoczywistych twarzy Krakowa. Jeśli chcesz ją poczuć naprawdę — a nie tylko obejrzeć — skorzystaj ze spaceru „Secesyjny Kraków” autorstwa Julii Szypulskiej.

To trasa, która prowadzi przez miejsca, obok których łatwo przejść, ale trudno później o nich zapomnieć. Odkryjesz Kraków, który lubi zaskakiwać — i robi to naprawdę pięknie.

Aneta Lazurek
CC BY-SA 3.0 pl

zdjęcie główne:

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/e/e3/Art_Palace%2C_Szczepa%C5%84ski_Square_in_Krak%C3%B3w%2C_2023.jpg

Kgbo

CC BY-SA 4.0